oikon7 wrote: Wed Jul 08, 2026 9:25 am
Πάντως η μεγάλη εικόνα για το μέλλον δείχνει μόνο Ευρώπη. Εξηγούμαι:
- Πλην Βραζιλίας και Αργεντινής, καμία άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής δεν έχει θέσει σοβαρή υποψηφιότητα για τον τίτλο μεταπολεμικά. Πού και πού θα κάνει κάποια καλή πορεία π.χ. η Ουρουγουάη - μέχρι εκεί.
1) Νίκο η Ουρουγουάη μεταπολεμικά το πήρε το 50 μέσα στη Βραζιλία και μετά έφτασε 2 φορές ημιτελικά (54, 10). Δεν τη λές αμελητέα ποδοσφαιρική ποσότητα βάση του πληθυσμού της χώρας.. Στις μέρες μας έχουν πολύ καλή φουρνιά, τολμώ να πω πολύ κοντά σε εκείνη του 2010, απλά τους λείπει ο καθοδηγητής ( και το τέρμα!!!!!). Πιστεύω με τη πρόσληψη του Μαρσελο Γκαγιάρδο να ξαναδούμε την Ουρού που αγαπήσαμε...
2) Επίσης είδαμε όλοι τι στρωτή ομάδα είναι η Κολομβία και τι ισορροπημένη και με πολύ ταλέντο...Για 2 εκατοστά στο δοκάρι θα μιλάγαμε αλλιώς σήμερα...Αυτοί κι αν έχουν μέλλον....
- Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα για τη Βραζιλία που άρχισε να αλλάζει τον τρόπο παιχνιδιού της ήδη από τη δεκαετία του 90 (Μουντιάλ 94) και από κει και πέρα δεν γύρισε ποτέ πίσω στις ρίζες της. H δε κρίση που έχει μπει από το 2014 (όταν το Μουντιάλ έγινε στη χώρα τους) και έπειτα είναι πολύ βαθειά, επειδή δεν έχει να κάνει ούτε με παίκτες ούτε με ποδοσφαιριστές ούτε με συστήματα, αλλά με την ταυτότητά τους. Ίσως πρέπει να γίνει αυτό που πρότεινε ο Ρομπέρτο Κάρλος, δηλ. να μην επιτρέπεται η συμμετοχή στη Σελεσάο όσων παίζουν στην Ευρώπη. Πάντως δύσκολα θα ορδοποδήσουν.
Η Βραζιλία θα ξαναβρεί το DNA της όταν ξαναπάρουν τα ηνία οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου από τους λογιστές...Μην τους φοβάσαι αυτούς...Δεν βλέπουμε μόνο εμείς στη TV Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο, Ρομπέρτο Κάρλος, Καφού, Κακά, κλπ...τους βλέπουν και οι ίδιοι και αναπολούν εκείνα τα χρόνια...Τα παιδιά στις φαβέλες και στις παραλίες δεν έπαψαν να υπάρχουν, απλά εγκλωβίστηκαν στα εκατομμύρια των Ευρωπαίων.. Αν ο Νευμάρ είχε βγει τη δεκαετία του 80 θα μιλάγαμε για τον Βραζιλιάνο Μέσι, αλλά είπαμε...
- Η Αργεντινή όποτε πέτυχε κάτι από το 1978 και έπειτα βασίστηκε σε έναν πολύ μεγάλο ποδοσφαιριστή, δηλ. τον Μαραντόνα και τον Μέσι. Και ενώ ο πρώτος ήταν πράγματι γέννημα του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, ο δεύτερος είναι περισσότερο δημιούργημα της (ευρωπαϊκής) Μασία. Το δε κοινό γνώρισμά τους είναι ότι ένας τέτοιος παίκτης εμφανίζεται κάθε 25 χρόνια (και λίγα λέω). Και κανείς δεν μας εξασφαλίζει ότι ο επόμενος Μέσι θα ξεπεταχτεί από τα περίχωρα του Μπουένος Άιρες - πιο πιθανό είναι να αναδειχθεί από τις villes nouvelles των Παρισίων. Πίσω από τον Μέσι, δεν βλέπω να έρχεται μια γενιά που θα μεγαλουργήσει. Βλέπω και την Αργεντινή να μπαίνει σε περιδίνηση ανάλογη της Βραζιλίας.
1) Η Αργεντινή του 78 δεν είχε Μαραντόνα..Είχε, Φιλιόλ, Αρντίλες, Πασαρέλα, Κέμπες..Ναι έγιναν όργια για να φτάσουν τελικό, αλλά είχαν και ομαδάρα...
2) Ο Μαραντόνα δεν είναι απλά ένα δημιούργημα της Αργεντινής, είναι πολλά παραπάνω...Ο Μέσι Ναι μπορεί να ξεπεράσει τον Ντιέγκο αν πάρει αυτό το συγκεκριμένο Μουντιάλ, αλλά όλα ξεκίνησαν από τον Ντιέγκο...Αυτός έδωσε όραμα και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον στα νέα παιδιά τότε...Η κατάκτηση της κορυφής από έναν μόνο άνθρωπο είχε πλέον ονοματεπώνυμο... Αν δεν υπήρχε Ντιέγκο δεν θα έβγαινε ποτέ Μέσι... Και σε λίγα χρόνια θα λέμε, αν δεν υπήρχε Μέσι δεν θα έβγαινε ο "........." Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Ντιέγκο..
2) Ο Μέσι δεν είναι δημιούργημα της Μασία...Η Μασία τον εξέλιξε...Η Newell's Old Boys τον δημιούργησε (1995-2000)
3) Συμφωνώ ότι η μετά Μέσι εποχή θα είναι δύσκολη και μεταβατική για τους Αργεντίνους μέχρι να βγει ο επόμενος "Μεσιντόνα"...Αλλά τους θεωρώ πιο έξυπνους από του Βραζιλιάνους και θα προσπαθήσουν να φτίαξουν μια Εθνική αλά 1978..με ποιότητα σκληράδα και ομαδικότητα...
- Θα αγνοήσω Βόρεια και Κεντρική Αμερική, συμπαθητικές προσπάθειες αλλά μέχρι εκεί. Οι ΗΠΑ συγκεκριμένα έχει δομικό πρόβλημα στον τρόπο που αντιμετωπίζει την ανάδειξη επαγγελματιών παικτών: οι ποδ/κές ακαδημίες βασίζουν την επιχειρηματική τους επιτυχία στις (πανάκριβες) συνδρομές των οικογενειών που στηρίζουν οικονομικά τα παιδιά τους, οπότε δεν υπάρχει κίνητρο να σταχυολογήσουν τους καλύτερους, αλλά - αντιθέτως - προσπαθούν να ανταμοίψουν όσους πληρώνουν καλύτερα.
1) Η Αμερική μετά το μουντιάλ του 94 έδωσε προτεραιότητα στο γυναικείο ποδόσφαιρο.. Το έβαλαν στα σχολεία και μετά από μερικά χρόνια έγιναν υπερδύναμη...Δεν έκαναν το ίδιο με τους άντρες γιατι φοβήθηκαν μην χάσουν τα κεκτημένα σε άλλα παραδοσιακά αθλήματα τους... Όμως πλεόν η ανθρωπογεωγραφία τους άλλαξε...Το λάτιν στοιχείο εδώ μπορεί να τους κάνει να το δουν αλλιώς με τα αγόρια στα σχολεία και τότε να είσαι σίγουρος πως θα πάνε πολύ μπροστά...
2) Μην αγνοείς τους Μεξικάνους...Φέτος στις λεπτομέρειες αποκλείστηκαν από τους Άγγλους...Το δε πρωτάθλημα τους έχει ξεφύγει και συγκρίνεται με κορυφαία Ευρωπαϊκά..Είναι το μόνο πρωτάθλημα εκτός Ευρώπης που έρχονται Ευρωπαίοι στα ντουζένια τους και όχι για τα τελευταία ένσημα..Ενώ πλέον ο Ζιλμπέρτο Μόρα θεωρείται το neχt big thing του παγκοσμίου ποδοσφαίρου....
- Επίσης, δεν βλέπω να αναδύεται κάποια ποδοσφαιρική "σχολή" στην υποσαχάρια Αφρική που να μπορέσει να στείλει κάποια ομάδα της σε κάτι καλύτερο από την οκτάδα. Ακόμα και αυτό είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Αυτοί τη πάτησαν σαν τους Βραζιλιάνους αλλά πολύ γρήγορα...Η γενιά των Ροζέ Μιλά, Ζωρζ Γουεά, Ομαμ Μπιγικ και Ντιντιε Ντρογμπα κατασπαράχτηκε από τους Ευρωπαίους και σαν συνέπεια τα επόμενα ταλέντα έδωσαν βάση στις ομάδες τους και όχι στις Εθνικές τους...(με μια εξαίρεση τον Μανέ...)
- Η αραβόφωνη Αφρική και η Μέση Ανατολή είναι διαφορετική περίπτωση. Το Μαρόκο είναι ήδη πολύ δυνατό, η Αίγυπτος έχει ανέβει βασιζόμενη στο πρότυπο του Σαλάχ. Ίσως δούμε άλλες δύο ή τρεις ομάδες να ξεπετάγονται τα επόμενα χρόνια. Πάντως το βόρειο κομμάτι της Αφρικής και η Μέση Ανατολή θα συνεχίσει να τροφοδοτεί μία ή ίσως και δύο ομάδες στην οκτάδα του Μουντιάλ.
1) Η ιστορία των ομάδων της βόρειας Αφρικής είναι διαφορετική και πολύ πιο ενδιαφέρουσα...Ξεκινάει από την ομαδάρα της Αλγερίας του 82 με Λαχτάρ Μπελούμι και Ραμπάχ Μαντζέρ τότε που αποκλείστηκαν από την επόμενη φάση επείδη Δυτική Γερμανία και Αυστρία έστησαν το ματς μεταξύ τους για να περάσουν οι δευτεροι...(Διάβασε την ιστορία έχει πολύ γέλιο...). Στη συνέχεια υπήρξαν πολύ καλές ομάδες από Τυνησία, Αίγυπτο και Μαρόκο... Τα τελευταία χρόνια το Μαρόκο δεν τους βλέπει τους άλλους και αν γίνει κανά τρελό αύριο με τους Γάλλους θα γραφτεί αλλιώς η ιστορία....
2) Τις ομάδες της Μέσης Ανατολής τις είδαμε καλά φέτος και μου άφησαν θετική αύρα...Ιράν, Ιράκ και Ιορδανία τίμησαν το Μουντιάλ περισσότερο από άλλες φορές...Αν δεν ήταν οι εξωαγωνιστικοί παράγοντες πιστεύω να μιλάγαμε αλλιώς για τη παρουσία του Ιράν...
Υ.Γ: Για την Ευρώπη σε άλλο ποστ....Κουράστηκα....
